Knigge, Max

Singletons
2009
tijdsduur: circa 11′;
uitgever: uitgave in eigen beheer, te verkrijgen bij de componist;
gecomponeerd in opdracht van Doris Hochscheid en Frans van Ruth;
eerste uitvoering: Hengelo, 27 november 2009 door Doris Hochscheid en Frans van Ruth.

Max Knigge heeft altijd al van muziek gehouden en begon op achtjarige leeftijd met vioollessen. Op zijn elfde begon hij met componeren en nam lessen bij David Rowland aan het Conservatorium in Enschede . Momenteel studeert hij compositie en theorie der muziek bij Daan Manneke eveneens aan het Conservatorium van Amsterdam. Toen hij zeventien was maakte hij de overstap naar de altviool. Hij studeerde bij Michelle Sidener en Albert Borgers, Tevens volgde hij masterclasses bij onder andere Jaap van Zweden, Johannes Leertouwer, Nobuko Imai en Ervin Schiffer. Momenteel studeert Knigge bij Marjolein Dispa aan het Amsterdamse conservatorium.
Zijn werk wordt uitgevoerd door diverse ensembles, zijn stijl is zeer gevarieerd. Hij probeert eigenlijk voor elk ensemble een eigen klank te creëren. Zijn stuk “Inlandse Eik” werd door het ASKO-ensemble gespeeld in Paradiso. In 2005 componeerde hij speciaal voor het klarinettrio “Trio Burlesco” een werk getiteld “de zee bevriest niet” (eerste publicatie in Encore!Magazine). In 2006 en 2007 bracht dit trio zijn muziek in belangrijke concertseries ten gehore. Oktober 2006 kreeg hij de eerste prijs van het Riciotti-Arrangeerconcours voor zijn arrangement van het nummer “Sun Shade”.
Knigge is voornamelijk een ensemble- en orkestspeler. Zo speelde hij onder andere in het Nationaal Jeugdorkest, waaronder een ensembleprogramma onder leiding van Mauricio Kagel, en zit hij in het strijkkwartet “Tuesday quartet”. Zijn Trio Basso is gespecialiseerd in moderne muziek en speelt ook muziek die hij voor het ensemble heeft geschreven.

Max Knigge is getrouwd met pianiste Cathelijne Noorland.

De componist zegt zelf over zijn werk:

Doris en Frans ken ik van het Conservatorium van Amsterdam, alwaar zij (hedendaagse) kamermuziek onderwijzen. Het is een aimabel duo, en beiden zijn gedreven musicus. Wat een aangename verrassing was het toen Doris en Frans mij vroegen om een nieuwe compositie voor hen te schrijven! Bovendien verzorgden zij met klarinettist Bart de Kater, terwijl er aan de nieuwe compositie gewerkt werd, een nieuwe uitvoering van mijn trio De zee bevriest niet.
Het eerste uitgangspunt was uiteraard de combinatie cello en piano: welk idioom kies ik voor dit duo? Ik hoorde een hedendaags pianoconcert, een virtuoze solopartij met een ongelooflijke hoeveelheid noten. Mijn stuk zou ook over noten moeten gaan. Deze noten komen uit een 5-toonhoogtes akkoord, dat ik varieer en transponeer, en, gecombineerd met een weerbarstige ritmische laag, een actieve spanning oplevert.

In Schotland las ik de volgende regels uit een kort verhaal van A.S. Byatt: ‘Ines came to see that all the stones, from the vast and cow-sized to clusters of pebbles and polished singletons, were works in progress, or potential works, or works finished for the time being. […] Cracks made by ice, channels worn by water, mazes where roots had pushed an twisted, were coloured in briljant pinks and golds, glistening where the light caught them. […] The stonecarver worked with the earth and the weather as his assisants or controllers.’ (A.S. Byatt, Little Black Book of Stories 2003)
Dat was ook mijn werkwijze, ik schreef veel noten om deze vervolgens als een beeldhouwer te bewerken, te rangschikken, te polijsten en te breken, de instrumenten als inspirerende elementen. Akkoorden zijn als grotere keien, de kleine noten zijn de kiezels, en de singletons.
Los daarvan heeft het woord singleton associaties met het kaartspel, wiskunde en whisky, naast muziek enkele basisbegrippen uit het leven.